Δεν νοείται εκπαιδευτική διαδικασία με τον … μπαμπούλα από πάνω της, αλλά ούτε και με το χαβαλέ των λειτουργών της

Όποιος ισχυρίζεται ότι ο δάσκαλος η ο καθηγητής είναι απλώς δημόσιοι υπάλληλοι, πιθανώς δεν νοιάζεται για τα παιδιά του. Αντίθετα θα έλεγα ότι αμέσως μετά τους γονείς, οι εκπαιδευτικοί είναι οι επόμενοι υπεύθυνοι για το μέλλον των παιδιών μας, σε ένα ρόλο δύσκολο, ευαίσθητο και οριακό. Αυτός ο ρόλος για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εκπαιδευτικής διαδικασίας επιβάλει και την τήρηση κάποιων κανόνων που ορθά διαμορφώνονται σε κάποιο βαθμό από τους ίδιους τους δημόσιους λειτουργούς στα σχολεία. Μέχρι εδώ καλά. Ωστόσο κάποιοι υπερβαίνουν τους κανόνες και κάποιοι άλλοι κάνουν εντελώς το αντίθετο αδιαφορώντας γι αυτούς .... και απαξιώνοντας τον ίδιο τους τον στόχο. Αυτούς λοιπόν κάποιος πρέπει να τους υπενθυμίσει την ευθύνη τους και το ρόλο τους στη σχολική κοινωνία. Δυστυχώς αυτοί που έπρεπε να το κάνουν αυτό (συνδικαλιστές – εκπαιδευτικοί σύλλογοι), σφυρίζουν αδιάφορα και αντί να προβληματιστούν και να προτείνουν κάτι, αντιδρούν και αντιστέκονται σε κάθε τι που προτείνεται από την πλευρά της πολιτείας. Σίγουρα κανείς εκπαιδευτικός δεν ανέχεται να επιτηρείται καθημερινά για τον τρόπο με τον οποίο διδάσκει και για τα αποτελέσματα που έχει το νεανικό τους ακροατήριο. Θα πρέπει όμως με κάποιο τρόπο να δούμε αν υπάρχει όντως κάποιο αποτέλεσμα, έστω περιορισμένο αλλά θετικό. Γιατί άλλο να προσπαθείς να εκπαιδεύσεις τα παιδιά στη γνώση και άλλο να τα επιδεικνύεις τις προσωπικές σου επιδόσεις στον πλουτισμό και στην καλοπέραση. Άλλο πράγμα είναι η προσπάθεια αφύπνισης των νέων για την σημερινή πραγματικότητα μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία και άλλο πράγμα η προκλητική αδιαφορία και η συνεχής απουσία από τη διαδικασία αυτή. Αυτά λοιπόν κάποιος πρέπει να τα ξεχωρίσει για να βελτιώσει την εικόνα του δημόσιου σχολείου. Τώρα αν αυτό λέγεται αξιολόγηση η επιτήρηση, η παρέμβαση …. αυτό ας το αποφασίσουν μόνοι τους. Σίγουρα πρέπει να διορθωθούν πολλά, αλλά επειδή μιλάμε για παιδιά, για γνώση, για εκπαίδευση, δεν χωρούν ούτε μπαμπούλες, αλλά δεν επιτρέπονται ούτε χαβαλέδες.