Του Γιώργου Γουγά (μέρος 2ο) Η ανακοίνωση Κεδίκογλου είχε επίσης, πολλές γκρίζες ζώνες, πολλές μισές αλήθειες. Μία από αυτές αφορά την τηλεθέαση της ΕΡΤ. «Έχει τριπλάσιο ως επταπλάσιο κόστος από άλλους τηλεοπτικούς σταθμούς και τετραπλάσιο ως εξαπλάσιο προσωπικό για πολύ μικρή τηλεθέαση: τη μισή σχεδόν και για τα τρία δημόσια κανάλια μαζί, απ’ όση ένα μέσο εμπορικό κανάλι». Τριπλάσιο έως επταπλάσιο κόστος σε έξοδα 210 εκατομμύρια ευρώ, σημαίνει πως τα ιδιωτικά κανάλια έχουν κόστος από 30 έως 70 εκατομμύρια ευρώ. Είναι αστείο και να το συζητάμε, έτσι; Το μέσο κόστος σε ένα εμπορικό κανάλι (ακόμα και σήμερα) προσεγγίζει τα 100 εκατομμύρια. Στην καλύτερη περίπτωση, δηλαδή μιλάμε για ένα κόστος ... σχεδόν διπλάσιο για την ΕΡΤ, η οποία, όμως είναι κερδοφόρα με πολύ μικρή επιβάρυνση για τον πολίτη. Την ίδια ώρα η ΕΡΑΣΠΟΡ ήταν ένα από τα πρώτα σε ακροαματικότητα ραδιόφωνα τα τελευταία 10 χρόνια. Αλλά για να ξαναπάμε στην άποψη του Κεδίκογλου περί τηλεθέασης. Θα περίμενε κανείς, να μην μιλάνε για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου πολιτικού συστήματος. Αλλά, ποιος έχασε το φιλότιμο για να το βρει ο Κεδίκογλου; Γιατί, η αλήθεια είναι πως ο υπουργός Τύπου, αν ήθελε πραγματικά να βρει το λόγο της χαμηλής απήχησης της ΕΡΤ, θα έπρεπε να τον ψάξει στον τρόπο που αντιλαμβάνονται την δημόσια τηλεόραση εκείνος και οι συνάδελφοί του στην κυβέρνηση (εννοείται και όλοι οι προηγούμενοι). Στα σημειώματα πρόσληψης με την υπογράμμιση εντολή υπουργού. Στο 4-2-1 των προσλήψεων (ακόμα και τώρα) στο ειδησεογραφικό τμήμα. Στις εναλλαγές ημέτερων δημοσιογράφων, κάθε φορά που άλλαζε η κυβέρνηση. Και, φυσικά, στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται την ενημέρωση, όπου η ΕΡΤ ήταν ένας καθρέφτης του κομματικού μας συστήματος. Ας θυμηθεί κανείς -μόνο από τα πιο πρόσφατα- τη διακοπή της πρωινής εκπομπής των Μαριλένας Κατσίμη και Κώστα Αρβανίτη γιατί σχολίασαν τον υπουργό της κυβέρνησης Δένδια. Αυτή η ενημέρωση, πόσο ψηλά μπορούσε να πάει την τηλεθέασή της; Αλλά ακόμα και με τα κριτήρια της απόφασης Κεδίκογλου, ποιο ιδιωτικό κανάλι είναι βιώσιμο; Μήπως γνωρίζει ένα ο κ. Κεδίκογλου; Και αν δεν είναι βιώσιμα από πού επιδοτούνται; Και γιατί; Μόνο το Mega το 2012 είχε ζημιές 22,2 εκατ. ευρώ. Γιατί οι ιδιοκτήτες του το κρατάνε ανοιχτό; Και πως καταφέρνουν να χρηματοδοτούν την ζημιογόνα επιχείρησή τους από τις τράπεζες, όταν σήμερα, από τα ταμεία των τραπεζών, δεν βγαίνουν λεφτά ούτε για να πληρωθεί ο καφετζής της γειτονιάς και δεν χρηματοδοτείται τίποτα; Και με τις άδειες, τί θα γίνει; Εδώ και 23 χρόνια, από την έναρξη της ιδιωτικής τηλεόρασης, τα (εθνικά, περιφερειακά, τοπικά κανάλια, όλα ιδιωτικά) λειτουργούν παράνομα. Καταπατούν δημόσιες συχνότητες, χωρίς να πληρώνουν ούτε ευρώ στο κράτος. Ποιου είδους λογική μάς λέει να είμαστε όλοι ικανοποιημένοι όταν κλείνει ένα κερδοφόρο, δημόσιο, φθηνό (κοστίζει 1,8 ευρώ το μήνα σε κάθε Έλληνα) και νόμιμο κανάλι, την ώρα που είναι ελεύθερα και ασύδοτα τα ζημιογόνα, ιδιωτικά, πανάκριβα και παράνομα κανάλια του Μπόμπολα, του Αλαφούζου και του Ψυχάρη; Αυτό μας αφορά, ή όχι; Τι πληρώνει, όμως, ο πολίτης για να δει στην ΕΡΤ και τι πληρώνει για να δει στα ιδιωτικά κανάλια; Ας μην πάμε μακριά. Τα τρία τελευταία χρόνια στην ιδιωτική τηλεόραση, σε μια απόπειρα συμμαζέματος των οικονομικών τους, ο διαγκωνισμός των καναλιών ήσαν ποιο θα φέρει την καλύτερη τούρκικη σειρά. Την ίδια ώρα, τι είδαμε στην ΕΡΤ; Είδαμε δύο από τις κορυφαίες τηλεοπτικές σειρές των τελευταίων ετών (Borgen και Downton Abbey) και έναν σημαντικό αριθμό από άλλες πολύ καλές παραγωγές του BBC. Ποιο ιδιωτικό κανάλι συμμετέχει σε συμπαραγωγή ταινιών, ντοκιμαντέρ, έχει εκπομπή για το βιβλίο, τη μουσική, το θέατρο ή σοβαρό παιδικό πρόγραμμα; Στην ιδιωτική τηλεόραση δεν υπάρχει ούτε μία εκπομπή με θέμα τον πολιτισμό, όταν στην ΕΡΤ μετρήσαμε πρόχειρα πάνω από 30. Από θεατρικές επαναλήψεις (Θέατρο της Δευτέρας), μέχρι εκπομπές για τη λαϊκή μουσική (Μουσική παράδοση, ο τόπος και το τραγούδι του), πάνω από 15 ντοκιμαντέρ, ποιοτικά κινούμενα σχέδια για παιδιά κι ένα σωρό άλλα. Το δυστύχημα είναι ότι αυτά, όλα μαζί, δεν …πουλάνε, όσο ο Σουλεϊμάν μόνος του. Αλλά αυτό δεν είναι ευθύνη της ΕΡΤ, είναι ευθύνη δική μας. Κοντολογίς: Οι συγκρίσεις με τα ιδιωτικά κανάλια δεν αντέχουν σε σοβαρή κριτική. Η δημόσια τηλεόραση δεν μπορεί και δεν πρέπει να έχει σχέση με τα ιδιωτικά κανάλια. Τέλος, υπάρχει και ένα ζήτημα που αφορά την επόμενη μέρα. Η ΕΡΤ έκλεισε, αλλά συγκεκριμένο σχέδιο για την επαναλειτουργία της δεν υπάρχει. Το πώς θα ξανανοίξει, το πότε, με ποιους εργαζόμενους, με ποιον τρόπο θα προσληφθούν αυτοί, ποια θα είναι τα αξιοκρατικά κριτήρια, ποιος θα την διοικεί, πως θα αποκοπεί από τον εναγκαλισμό της κρατικής εξουσίας, όλα αυτά υπάρχουν (;) μόνο στο μυαλό του Σαμαρά και κανενός άλλου. Υπάρχει, μόνο, η βεβαιότητα (χα!) πως η νέα ΕΡΤ θα είναι έτοιμη να ξανανοίξει τον Σεπτέμβριο. Αυτή ακριβώς η έλλειψη σχεδίου μας προϊδεάζει για το τι κανάλι θα είναι…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου