Οι χθεσινές εικόνες των συνδικαλιστών της ΟΛΜΕ που επιτέθηκαν φραστικά κατά μελών του ΔΣ της ΑΔΕΔΥ δείχνει σε μεγάλο βαθμό την αδυναμία συσπείρωσης και δυναμικής διεκδίκησης αιτημάτων των εργαζόμενων τόσο στον ιδιωτικό αλλά και στον δημόσιο τομέα. Θα μείνω όμως στο συγκεκριμένο γεγονός που προβλήθηκε έντονα λέγοντας ότι αυτοί που επιτέθηκαν στην ηγεσία της ΑΔΕΔΥ η οποία έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για τον τρόπο αντίστασης κατά των σκληρών μέτρων, θα πρέπει πρώτα να κάνουν την αυτοκριτική τους μετρώντας το ποσοστό των καθηγητών που απέργησαν όταν η ΑΔΕΔΥ προκήρυξε απεργία με αφορμή τις απολύσεις στους δήμους, η στα Νοσοκομεία η ακόμη και για την υπογραφή των Μνημονίων.
Δυστυχώς ...
σε μια περίοδο όπου σύσσωμοι οι εργαζόμενοι με
συνδικαλιστές θα έπρεπε να βρίσκονται καθολικά στην πρώτη γραμμή του
απεργιακού αγώνα, κάθε κλάδος κινητοποιείται όταν η «φωτιά» φτάσει έξω
από τη δική του πόρτα.
Και για να κλείσω καλό θα είναι να ρίξουν μια ματιά στους συνδικαλιστές
που εκλέγουν πριν προχωρήσουν σε αφορισμούς. Τι θα έλεγαν για παράδειγμα
οι καθηγητές αν με την ψήφο τους αναδείκνυαν πρόεδρο έναν συνάδελφό
τους που δεν έχει μπει ποτέ σε τάξη να διδάξει, παραμένοντας για χρόνια
αποσπασμένος σε βουλευτικό γραφείο ενώ ασκεί άλλο επάγγελμα από αυτό του
καθηγητή με ειδική άδεια του Υπηρεσιακού συμβουλίου;
Όταν λοιπόνσοβαρευτούν οι συνδικαλιστές αλλά και οι εργαζόμενοι που
εκπροσωπούν τότε κάτι μπορεί να αλλάξει σε αυτή τη χώρα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου