Είναι κοινή παραδοχή ότι ο «Καλλικράτης» τελικά εξελίχθηκε σε ένα εργαλείο για να μπορέσει η κεντρική εξουσία να ελέγξει τους δήμους, τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά. Για το δεύτερο πάντως αν ήθελε και αν προσπαθούσε μεθοδικά, θα μπορούσε να αποφύγει πολλές δυσλειτουργίες και ασύμβατες χρεώσεις στο δημόσιο ταμείο. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσει κάποιος πολύ για να πείσει το συνομιλητή του ότι οι τοπικές κοινωνίες των χωριών και των μικρών πόλεων υποβαθμίστηκαν αφού δεν απολαμβάνουν τις υπηρεσίες που απολάμβαναν στο παρελθόν με τους καποδιστριακούς δήμους. Τομείς όπως καθαριότητα, πράσινο, πολιτισμός και παρεμβάσεις μικρής εμβέλειας...
υπολείπονται κατά πολύ από το πρόσφατο παρελθόν.
Όσο για τα μεγάλα έργα που θα έρχονταν με την εφαρμογή του Καλλικράτη
αυτά παρέμειναν εξαγγελίες αφού κοιτώντας για παράδειγμα το δήμο Πέλλας,
διαπιστώνουμε ότι όλα τα μεγάλα έργα του ΕΣΠΑ σχεδιάστηκαν και
εντάχθηκαν στο Πρόγραμμα χρηματοδότησης από του Καποδιστριακούς δήμους. Ο
μύθος λοιπόν ότι οι μεγάλοι πληθυσμιακά δήμοι θα πετύχουν μεγαλύτερες
επιδόσεις στον τομέα αυτό έχει καταρριφθεί πανηγυρικά. Στην ουσία αυτό
που επιτεύχθηκε είναι μια συγκεντρωτική μορφή εξουσίας και διοίκησης που
μείωσε τα λειτουργικά έξοδα των δήμων σε βάρος όμως των πολιτών.
Και επειδή πλέον υπάρχει μέτρο σύγκρισης σε όλα τα επίπεδα, και βέβαια
περιθώριο βελτιώσεων στις αδυναμίες και δυσλειτουργίες του παρελθόντος
είναι καιρός να διεκδικήσουν οι τοπικές κοινωνίες μέσα από οργανωμένες
κινήσεις την αλλαγή στη διοικητική διάρθρωση του κράτους με την
αυτονομία των μικρών δήμων στο πρότυπο του πλαισίου που είχε εφαρμοστεί ο
«Καποδίστριας».
Και η ευκαιρία αυτή είναι μπροστά μας στις εκλογές του προσεχούς Μάη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου